Following the death of Mar Abraham in 1597, Dom Aleixo de Menezes, the Archbishop of Goa, moved quickly to bring the St. Thomas Christians of Malabar under the direct authority of the Portuguese Padroado and the Latin Church. He appointed the Jesuit Fr. Francis Ros as Apostolic Vicar. However, according to the long-established custom of the Malabar Church, Archdeacon Geevarghese (George of the Cross) had already assumed the administration of the Church after the Metropolitan’s death.
Since the Archdeacon and the clergy opposed the appointment of Francis Ros as their ecclesiastical superior, Menezes reduced Ros’s role to that of an adviser. The Archdeacon convened an assembly of clergy and lay leaders, which resolved that they would not accept any bishop who had not been approved by their traditional Patriarch.
In December 1598, Menezes began his visitation of the Syriac churches of Malabar. At the Vaippicotta (Vypeen) Seminary, he ordered the clergy to discontinue commemorating the Patriarch of Babylon during the Holy Qurbana and imposed ecclesiastical censures on those who disobeyed. He also administered the Sacrament of Confirmation according to the Latin rite, a practice unfamiliar to the East Syriac tradition.
During Holy Week of 1599, Menezes attempted to ordain clergy at the church of Udayamperoor. Archdeacon Geevarghese publicly opposed the ordinations and declared that anyone ordained without the approval of the traditional ecclesiastical authority would not be accepted for ministry in the Syriac churches. Despite the resistance, Menezes proceeded to ordain dozens of candidates at Udayamperoor, Kaduthuruthy, and Paravur.
When Menezes arrived at the ancient church of Kaduthuruthy to celebrate the Holy Week liturgies, sections of the local clergy protested and appealed to the Queen of Vadakkumkoor. Nevertheless, he remained there, brought a choir from Cochin, blessed the holy oils on Holy Wednesday, washed the feet of the clergy on Maundy Thursday, and celebrated the Good Friday services. These ceremonies gradually won the acceptance of many local faithful, enabling him to continue his pastoral visitation to churches such as Mulanthuruthy and Udayamperoor. Contemporary Portuguese accounts describe these events as preparations for the Synod of Diamper, while later Syriac traditions often portray them as part of the wider process of Latinization.
ആര്ച്ച്ബിഷപ്പ് മെനേസിസ്മാര് അബ്രാഹത്തിന്റെ മരണവാര്ത്ത അറിഞ്ഞ ഉടനെ ഗോവന് മെത്രാപ്പോലീത്തയായിരുന്ന ഡോം മെനേസിസ് മലബാറിലേയ്ക്ക് തിരിക്കാന് ഉദ്യമിച്ചു. ഫ്രാന്സിസ് റോസിനെ വികാരി അപ്പസ്തോലിക്കയായി നിശ്ചയിച്ചു. പക്ഷേ അര്ക്കദ്യാക്കോന് ഗീവര്ഗീസ് ഇതിനകം അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റര് ആയി ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു. അതിനാല് റോസിനെ ഉപദേകശനായി നിയോഗിച്ചു. പ്രസ്തുത ഉപദേശക സമിതി നിയമനം ഇഷ്ടപ്പെടാതിരുന്ന അര്ക്കദ്യാക്കോന് യോഗം വിളിച്ചുകൂട്ടി പാത്രിയര്ക്ക അംഗീകരിക്കാത്ത മെത്രാനെ സ്വീകരിക്കില്ലായെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില് മെനേസിസ് സുറിയാനി പള്ളികള് സന്ദര്ശിക്കാന് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു. 1598 ഡിസംബറില് അദ്ദേഹം മലബാറിലെത്തി.
വൈപ്പിന്കോട്ട സെമിനാരിയിലെത്തിയ മെനേസിസ് അര്ക്കദ്യാക്കോനും വൈദികരും ബാബിലോണിയന് പാത്രിയര്ക്കീസിന്റെ പേരു ഉച്ചരിക്കുവാന് പാടില്ലെന്ന് മഹറോന് ശിക്ഷയിന് കീഴ് കല്പ്പിച്ചു. അവിടെവച്ച് സ്ഥൈര്യലേപനം നല്കി. അത് സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി. 1599 ലെ വലിയ ശനിയാഴ്ച ഉദയംപേരൂര് പള്ളിയില് വച്ച് തിരുപ്പട്ടം നല്കാന് ശ്രമിച്ചു. അവിടെ സന്നിഹിതനായിരുന്ന അര്ക്കദ്യാക്കോന് ഗീവര്ഗിസ് അത് എതിര്ത്തു. അവിടെ പട്ടം സ്വീകരിച്ചവരെ പള്ളികളില് നിയമിക്കില്ലയെന്ന് ആര്ച്ച് ഡീക്കന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. അത് ഗൗനിക്കാതിരുന്ന മെനേസിസ് 38 പേര്ക്കും വേറെ കുറച്ചു പേര്ക്ക് കടുത്തുരുത്തിയിലും 50 പേര്ക്ക് പറവൂരും പട്ടം നല്കി. കടുത്തിരുത്തി വലിയ പള്ളിയില് വന്ന മെനേസിസ് വലിയ ആഴ്ചയിലെ കര്മ്മങ്ങള് നടത്താന് ശ്രമിച്ച അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ അവിടുത്തെ വൈദികര് വടക്കംകൂര് രാജ്ഞിയുടെ പക്കല് പരാതി നല്കി.പക്ഷേ അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്നു. കൊച്ചിയില്നിന്ന് ക്വൊയര് കൊണ്ടുവന്നു. വലിയ ബുധനാഴ്ച തൈലം വെഞ്ചരിച്ചു. തുടര്ന്നു കത്തനാരന്മാരുടെ കാലുകഴുകി. ദുഖവെള്ളിയാഴ്ചത്തെ കര്മ്മത്തോടുകൂടി ആളുകള് അദ്ദേഹത്തെ അംഗീകരിച്ചു. തുടന്നു മുളന്തുരുത്തിയും ഉദയംപേരൂരും.
