The transition of the Thekkumbhagar Purathana Pattukal (Ancient Songs of the Thekkumbhagars) from palm-leaf manuscripts to printed books marked a significant milestone in preserving the literary and cultural heritage of the Knanaya community. As writing materials gradually shifted from palm leaves to paper and printing technology became widely available, efforts were made to safeguard these ancient songs by publishing them in book form.
The first printed edition appeared in 1910 under the title Malayalathile Suriyani Christianikalude Purathana Pattukal (Ancient Songs of the Syriac Christians of Kerala). The volume was edited by P. U. Lucas and printed at the Malayala Manorama Press, Kottayam. P. U. Lucas, a member of Idakkattu Parish and an employee of Malayala Manorama, was officially credited as the editor of the publication.
Behind this historic publication, however, stood the remarkable efforts of Rev. Fr. Vattakkalathil. A native of Kumarakom, he was a close associate of Mar Mathew Makil, the Apostolic Vicar of Changanacherry. Fr. Vattakkalathil served as the parish priest of Idakkattu Church, the Forane Church of the Knanaya community in Kottayam. He was also instrumental in acquiring the property on which the present B.C.M. College stands and was among the three priests considered for appointment as the second Apostolic Vicar of Kottayam.
Fr. Vattakkalathil painstakingly collected and examined numerous palm-leaf manuscripts of the ancient songs. Recognizing their immense historical and literary value, he entrusted the collection to P. U. Lucas and encouraged its publication. In this sense, although Lucas is named as the editor, Fr. Vattakkalathil may rightly be regarded as the unnamed compiler, editor, and driving force behind the publication.
His role extended beyond collecting manuscripts. Mar Mathew Makil appointed Fr. Vattakkalathil to review the manuscript for ecclesiastical approval (Imprimatur), certifying that nothing in the book contradicted Catholic faith or morals. After completing his review, Fr. Vattakkalathil submitted the manuscript for approval on 25 March 1908, and the authorization was granted the very next day. This swift approval reflected both his scholarly competence and the confidence placed in him by the ecclesiastical authorities.
The publication of the Purathana Pattukal occupies a unique place in the literary history of Kerala. It is widely regarded as the first collection of Kerala folk songs compiled and published by native Malayalis themselves. Earlier efforts to document Kerala’s folk traditions had largely been undertaken by foreign missionaries and scholars such as Paulinus a Sancto Bartholomaeo, Hermann Gundert, Charles E. Gover, and Percy Macqueen. While their contributions remain invaluable, the publication of the Purathana Pattukal represents the earliest indigenous initiative to preserve Kerala’s folk-song tradition in print.
Despite its importance, the collection has not received the scholarly attention it deserves within the broader history of Kerala folklore. Literary historians and folklorists should recognize the Purathana Pattukal not only as a valuable source for the history of the Knanaya community but also as one of the foundational works in the history of Malayalam folk literature and indigenous folklore studies.
തെക്കുംഭാഗ പുരാതനപ്പാട്ടുകളുടെ അച്ചടിപ്പകര്പ്പുകള്
താളിയോലകളില് രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന തെക്കുംഭാഗ പുരാതനപ്പാട്ടുകള് കാലക്രമത്തില് പേപ്പറിലേക്കും പിന്നീട് അച്ചടിരൂപത്തിലേക്കും മാറിയതോടെ അവയുടെ സംരക്ഷണത്തിനും പ്രചാരണത്തിനും പുതിയ വഴിത്തിരിവുണ്ടായി. മലയാള ഭാഷയിലെ ക്രൈസ്തവ നാടോടി സാഹിത്യത്തിന്റെ അമൂല്യശേഖരമായ ഈ പാട്ടുകള് പുസ്തകരൂപത്തില് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുള്ള ചരിത്രപരമായ സംരംഭമാണ് 1910-ല് നടന്നത്.
മലയാളത്തെ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പുരാതനപ്പാട്ടുകള് എന്ന പേരില് പി. യു. ലൂക്കാസ് സമ്പാദകനായി കോട്ടയം മനോരമ അച്ചുകൂടത്തില് നിന്നാണ് 1910-ല് ഈ കൃതി ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഇടയ്ക്കാട്ട് പള്ളി ഇടവകാംഗവും മലയാള മനോരമയിലെ ജീവനക്കാരനുമായിരുന്ന പി. യു. ലൂക്കാസാണ് ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക സമ്പാദകന്.
എന്നാല് ഈ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ പിന്നില് ഏറ്റവും നിര്ണായകമായ പങ്കുവഹിച്ചത് ബഹു. വട്ടക്കളത്തിലച്ചനായിരുന്നു. കുമരകം സ്വദേശിയായിരുന്ന അദ്ദേഹം ചങ്ങനാശ്ശേരി വികാരി അപ്പസ്തോലിക്കായിരുന്ന മാര് മാത്യു മാക്കീലിന്റെ വിശ്വസ്ത സഹപ്രവര്ത്തകനായിരുന്നു. കോട്ടയം ഫൊറോനാപ്പള്ളിയായ ഇടയ്ക്കാട്ട് പള്ളിയുടെ വികാരിയായും കോട്ടയം വികാരിയാത്തിന്റെ പ്രഥമ ആസ്ഥാനമായി പിന്നീട് ബി.സി.എം. കോളേജ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലം സ്വന്തമാക്കുന്നതില് മുഖ്യപങ്കുവഹിച്ച ക്രാന്തദര്ശിയായും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധേയനാണ്. കൂടാതെ കോട്ടയം വികാരിയാത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വികാരി അപ്പസ്തോലിക്കാ സ്ഥാനത്തേക്ക് പരിഗണിക്കപ്പെട്ട മൂന്ന് പ്രമുഖരില് ഒരാളുമായിരുന്നു.
പുരാതനപ്പാട്ടുകളുടെ താളിയോലപ്രതികള് ശേഖരിക്കുകയും അവ സൂക്ഷ്മമായി പഠിക്കുകയും പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് അനുയോജ്യമായ രൂപത്തില് തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്തതും ബഹു. വട്ടക്കളത്തിലച്ചനാണ്. അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് ഈ ശേഖരം പി. യു. ലൂക്കാസിന് കൈമാറി അച്ചടിക്കാന് പ്രേരിപ്പിച്ചതും ആവശ്യമായ എല്ലാ പിന്തുണയും നല്കിയത്. ഈ നിലയില് നോക്കുമ്പോള് ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പേരില് സമ്പാദകനായി പി. യു. ലൂക്കാസിന്റെ പേര് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, യഥാര്ത്ഥത്തില് അതിന്റെ പേരില്ലാത്ത സമ്പാദകനും എഡിറ്ററും പ്രസാധകനും ബഹു. വട്ടക്കളത്തിലച്ചനാണെന്ന് പറയുന്നത് അതിശയോക്തിയല്ല.
ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ വൈദികാനുമതി നേടുന്നതിനുള്ള നടപടികളിലും വട്ടക്കളത്തിലച്ചന് നിര്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു. ഗ്രന്ഥത്തില് വിശ്വാസത്തിനോ സന്മാര്ഗത്തിനോ വിരുദ്ധമായ ഒന്നും ഇല്ലെന്ന പരിശോധന നടത്താന് ചങ്ങനാശ്ശേരി വികാരി അപ്പസ്തോലിക്കായിരുന്ന മാര് മാത്യു മാക്കീല് മെത്രാന് ചുമതലപ്പെടുത്തിയതും അദ്ദേഹത്തെയാണ്. 1908 മാര്ച്ച് 25-ന് പരിശോധന പൂര്ത്തിയാക്കി അനുമതിക്കായി സമര്പ്പിച്ച അപേക്ഷയുടെ തൊട്ടടുത്ത ദിവസം തന്നെ വൈദികാനുമതി ലഭിച്ചു. ഇത് വട്ടക്കളത്തിലച്ചന്റെ പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെയും സഭാനേതൃത്വത്തിനുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തോടുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെയും വ്യക്തമായ തെളിവാണ്.
ഈ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് മറ്റൊരു സാഹിത്യചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും ഉണ്ട്. കേരളത്തില് സ്വദേശികളാല് ശേഖരിച്ച് അച്ചടിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ നാടോടിപ്പാട്ട് സമാഹാരമാണ് ഈ പുരാതനപ്പാട്ടുകള്. പൗലീനോസ് പാതിരി, ഹെര്മന് ഗുണ്ടര്ട്ട്, ചാള്സ് ഗ്രോവര്, പേഴ്സി മാക്വിന് തുടങ്ങിയ വിദേശപണ്ഡിതര് കേരളത്തിലെ നാടോടി സാഹിത്യശേഖരണത്തില് ശ്രദ്ധേയ സംഭാവനകള് നല്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, സ്വദേശീയമായ ആദ്യ സമാഹരണവും പ്രസിദ്ധീകരണവും എന്ന ബഹുമതി പുരാതനപ്പാട്ടുകള്ക്കാണ്.
എന്നിരുന്നാലും കേരളത്തിലെ നാടോടിസാഹിത്യ ചരിത്രപഠനങ്ങളില് ഈ കൃതിക്ക് അര്ഹമായ സ്ഥാനം ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ക്രൈസ്തവ നാടോടിപ്പാട്ടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങളില് മാത്രമല്ല, കേരളത്തിലെ സ്വദേശീയ നാടോടിസാഹിത്യ സമാഹരണചരിത്രത്തിലും സാഹിത്യചരിത്രകാരന്മാരും ഫോക്ലോര് ഗവേഷകരും പുരാതനപ്പാട്ടുകളുടെ ഈ സവിശേഷ സ്ഥാനത്തെ കൂടുതല് ആഴത്തില് പഠിക്കുകയും വിലയിരുത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
