Archbishop Stephen Britto, S.J., who succeeded Francis Ros in 1624, was known for his conciliatory approach and commitment to maintaining peace within the Malabar Church. During the early years of his episcopate, he cultivated a cordial relationship with Archdeacon Geevarghese of the Cross. Church regulations and administrative decisions were generally implemented only after mutual consultation and agreement between the Archbishop and the Archdeacon.
This close cooperation, however, drew criticism from several Jesuit missionaries, who complained that Archbishop Britto was granting excessive influence to the Archdeacon. The Archdeacon became aware of this opposition. Around the same period, the Dominican missionaries, who had recently arrived in Malabar, extended their support to the Archdeacon.
In 1627, Fr. Francis Donati, O.P., established a seminary at Kaduthuruthy. The growing Dominican presence and their support for the Archdeacon aroused Archbishop Britto’s suspicions, resulting in a temporary deterioration of relations between the two leaders during 1629–1630.
The conflict centered primarily on attempts to reduce the traditional administrative authority of the Archdeacon. The Archdeacon firmly resisted these measures. Eventually, Archbishop Britto assured him in writing that the customary rights and privileges attached to the office of the Archdeacon would be respected. This understanding restored mutual confidence, and the two leaders maintained friendly relations for the remainder of their lives.
During Britto’s episcopate, a religious community for diocesan clergy was established at Edappally, marking an important step in the organization and spiritual formation of the clergy. He also introduced regulations to control the number of priestly ordinations and to improve ecclesiastical discipline within the Church.
Archdeacon Geevarghese of the Cross died in 1640, bringing to an end a long and influential period of leadership among the St. Thomas Christians. He was succeeded as Archdeacon by Thomas Parambil.
Archbishop Stephen Britto died in 1641. His episcopate is generally remembered as a period of relative stability and reconciliation, despite occasional tensions over ecclesiastical authority. His efforts to maintain cooperation with the indigenous leadership helped preserve peace within the Malabar Church during a critical period in its history.
സ്റ്റീഫന് ബ്രിട്ടോ (1624-1641)
1624-ല് ഫ്രാന്സിസ് റോസിന്റെ പിന്ഗാമിയായി സ്റ്റീഫന് ബ്രിട്ടോ, എസ്.ജെ., മലബാര് സഭയുടെ മെത്രാനായി ചുമതലയേറ്റു. സമാധാനപ്രിയനും അനുരഞ്ജനത്തിന് പ്രാധാന്യം നല്കിയിരുന്ന ബ്രിട്ടോ, തന്റെ ഭരണത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തില് അര്ക്കദ്യാക്കോന് കുരിശിന്റെ ഗീവര്ഗീസുമായി വളരെ സൗഹൃദപരമായ ബന്ധമാണ് പുലര്ത്തിയത്. സഭാ ഭരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങളും നിയമങ്ങളും ഇരുവരും പരസ്പരം കൂടിയാലോചിച്ച ശേഷമാണ് നടപ്പിലാക്കിയത്.
എന്നാല് ഈ അടുത്ത ബന്ധം ചില ജസ്യൂട്ട് വൈദികരില് അസംതൃപ്തി സൃഷ്ടിച്ചു. അര്ക്കദ്യാക്കോന് അമിതമായ സ്വാധീനം നല്കുന്നുവെന്നായിരുന്നു അവരുടെ പരാതി. ഈ എതിര്പ്പിനെക്കുറിച്ച് അര്ക്കദ്യാക്കോനും ബോധവാനായിരുന്നു. അതേസമയം മലബാറിലെത്തിയ ഡൊമിനിക്കന് സന്യാസിമാര് അര്ക്കദ്യാക്കോന് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചതും സാഹചര്യങ്ങളെ കൂടുതല് സങ്കീര്ണമാക്കി.
1627-ല് ഡൊമിനിക്കന് വൈദികനായ ഫാ. ഫ്രാന്സിസ് ഡൊണാത്തി കടുത്തുരുത്തിയില് ഒരു സെമിനാരി സ്ഥാപിച്ചു. ഡൊമിനിക്കന്മാരുടെ ഈ പ്രവര്ത്തനങ്ങളും അര്ക്കദ്യാക്കോനുമായുള്ള അവരുടെ ബന്ധവും ബ്രിട്ടോയില് സംശയം ഉണര്ത്തി. ഇതിന്റെ ഫലമായി 1629-1630 കാലഘട്ടത്തില് മെത്രാനും അര്ക്കദ്യാക്കോനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തില് അകല്ച്ചയുണ്ടായി.
അര്ക്കദ്യാക്കോന്റെ പരമ്പരാഗത അധികാരങ്ങള് പരിമിതപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങളെ അദ്ദേഹം ശക്തമായി എതിര്ത്തു. ഒടുവില് അര്ക്കദ്യാക്കോന്റെ പാരമ്പര്യാവകാശങ്ങളും സ്ഥാനമാനങ്ങളും മാനിക്കുമെന്ന് സ്റ്റീഫന് ബ്രിട്ടോ രേഖാമൂലം ഉറപ്പുനല്കി. ഇതോടെ ഇരുവരും തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായഭിന്നത അവസാനിക്കുകയും വീണ്ടും സൗഹൃദപരമായ സഹകരണം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
സ്റ്റീഫന് ബ്രിട്ടോയുടെ ഭരണകാലത്താണ് ഇടപ്പള്ളിയില് വൈദികര്ക്കുവേണ്ടി ഒരു സന്യാസസമൂഹത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കപ്പെട്ടത്. കൂടാതെ വൈദികരുടെ നിയമനത്തിലും പട്ടം നല്കുന്നതിലും ക്രമം പാലിക്കുന്നതിനായി വൈദികരുടെ എണ്ണം നിയന്ത്രിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥകളും അദ്ദേഹം നടപ്പിലാക്കി.
1640-ല് അര്ക്കദ്യാക്കോന് കുരിശിന്റെ ഗീവര്ഗീസ് നിര്യാതനായി. ദീര്ഘകാലം മലബാര് സഭയുടെ തദ്ദേശീയ നേതൃത്വത്തിന് നേതൃത്വം നല്കിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തോടെ ഒരു ചരിത്രഘട്ടത്തിന് വിരാമമായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്ഗാമിയായി തോമാ പറമ്പില് അര്ക്കദ്യാക്കോനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
1641-ല് മെത്രാന് സ്റ്റീഫന് ബ്രിട്ടോയും അന്തരിച്ചു. സഭാ ഭരണത്തിലെ ചില അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, തദ്ദേശീയ സഭാനേതൃത്വവുമായി സഹകരിച്ച് മലബാര് സഭയില് സമാധാനവും സ്ഥിരതയും നിലനിര്ത്താന് അദ്ദേഹം നടത്തിയ ശ്രമങ്ങള് ചരിത്രത്തില് ശ്രദ്ധേയമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
